Konsekwencje poważnych oparzeń mogą zmieniać życie. Kończyny i inne poważnie poparzone części ciała mogą nigdy nie odzyskać pełnej funkcjonalności. Mocno poparzona skóra może nigdy w pełni się nie zagoić. Poważne urazy oparzeniowe mogą wymagać intensywnej rehabilitacji, długoterminowej opieki, a nawet operacji plastycznych. Ponadto, związane z tym wydatki medyczne mogą stanowić ogromne obciążenie finansowe.
Oprócz obrażeń fizycznych i obciążeń finansowych, poważne urazy oparzeniowe mogą mieć również wpływ psychologiczny, który jest prawie niemożliwy do oszacowania, ale bardzo realny. Tymczasowe lub trwałe oszpecenie związane z poważnymi oparzeniami niesie ze sobą wielki rozstrój emocjonalny. Może to również prowadzić do utraty możliwości kariery i zmniejszonej zdolności do spędzania czasu z bliskimi.
Czym jest ASD?
Bezpośrednio po wypadku, ofiara oparzeń może doświadczać wzmożonej reakcji lękowej. Nie jest to nic niezwykłego i można się tego spodziewać przez krótki czas po urazie oparzeniowym. Jeśli jednak lęk utrzymuje się i waha, może to być sygnał ostrzegawczy Ostrego Zaburzenia Stresowego (ASD), które jest intensywną i nieprzyjemną reakcją na traumę wypadku. Ofiary mogą wykazywać objawy, takie jak depersonalizacja, odrętwienie emocjonalne i ogólne zmniejszenie świadomości.
ASD jest uleczalne, a leczenie medyczne, takie jak terapia poznawczo-behawioralna i techniki uważności, są powszechnie stosowane w celu pomocy pacjentom z ASD. Ważne jest również, aby ofiary oparzeń unikały słuchania szczegółów dotyczących incydentu. Jest to szczególnie trudne dla osób, których sprawy o odszkodowanie za obrażenia ciała są w toku.
PTSD po urazie oparzeniowym
Jeśli pacjenci nie wyzdrowieją z ASD, długotrwałe zaburzenie prowadzi do Zespołu Stresu Pourazowego (PTSD). PTSD jest definiowane jako stan, w którym osoba regularnie doświadcza rozstroju emocjonalnego z powodu traumatycznego wydarzenia. Powoduje to, że wielokrotnie przeżywa traumatyczne wydarzenie, zakłócając jej sen i wiele innych normalnych codziennych funkcji.
Około połowa ofiar oparzeń doświadczy pewnego poziomu PTSD w pierwszym roku po wypadku. Zazwyczaj ofiary urazów oparzeniowych przechodzą cztery etapy PTSD:
- Etap szoku – występuje natychmiast po zdarzeniu. W tym czasie pacjent ma trudności z radzeniem sobie i zrozumieniem tego, co się właśnie wydarzyło.
- Etap zaprzeczenia – na tym etapie ofiara zaprzecza faktowi, że zdarzenie miało miejsce. Jest w takim stanie niedowierzania, że jedynym sposobem radzenia sobie ze wspomnieniami jest wiara, że zdarzenie faktycznie się nie wydarzyło.
- Etap krótkoterminowej rekonwalescencji – gdy osoba zaakceptuje to, co się stało, może przejść do etapu krótkoterminowej rekonwalescencji. Na tym etapie pacjent zaczyna szukać sposobów radzenia sobie z doświadczoną traumą i znajdować sposoby na prowadzenie normalnego życia.
- Etap długoterminowej rekonwalescencji – w tym momencie ważne jest, aby pacjent szukał terapii lub grup wsparcia. Z pomocą z zewnątrz mogą zacząć znajdować sposoby na powrót do życia, które znali. Trening szczepienia na stres i terapia przedłużonej ekspozycji to tylko dwa przykłady sposobów, w jakie osoba z PTSD może wyzdrowieć z zaburzeń stresowych i lękowych.
Fizyczne oszpecenie może drastycznie zniszczyć stan psychiczny ofiary, powodując długotrwałe problemy emocjonalne. Aby lepiej radzić sobie z nieoczekiwanym, ważne jest zrozumienie psychologicznego wpływu urazu oparzeniowego. Blizny emocjonalne są równie dewastujące jak fizyczne i mogą powodować lata zakłóceń.