Pracownicy budowlani często doznają wypadków podczas pracy na wysokości, zwłaszcza gdy wykonują ją stojąc na drabinie. Zazwyczaj przyczyną nie jest wadliwa drabina – w większości przypadków do wypadku dochodzi ze względu na to, że drabina nie została odpowiednio zabezpieczona lub przywiązana.
Podobnie było w sprawie pięćdziesięcioletniego hydraulika, który doznał wypadku podczas instalacji rynien na dachu. Mężczyzna mocował rury przy suficie, stojąc na drabinie, którą rozstawił na nierównym podłożu. Drabina nie była do niczego przywiązana. W momencie gdy drabina zachwiała się, pracownik stracił równowagę i spadł wraz z nią na ziemię z wysokości dziesięciu stóp. Poszkodowany został przewieziony do szpitala, gdzie zrobiono testy diagnostyczne. Okazało się, że pracownik doznał pęknięcia kości piętowej, która wymagała operacji. Włożono mu śruby i metalową płytkę. Co więcej, poszkodowany naderwał także więzadła w kostce, co z kolei wymagało artroskopowej interwencji chirurgicznej.
Poszkodowany przez długi okres czasu nie mógł powrócić do pracy, w związku z czym pozwał właściciela budynku i generalnego wykonawcę o odszkodowania za doznane obrażenia ciała i straty ekonomiczne. W pozwie stwierdził, że pozwani nie zapewnili odpowiednich środków bezpieczeństwa, takich jak rusztowanie, podnośnik nożycowy czy też uprząż. Wskazał, że drabina nie była odpowiednio zabezpieczona.
A key issue in this case was the proper qualification of liability for violating Labor Law provisions. The goal was to establish that Article 240 (1) of the Labor Law applied, which is certainly the most favorable Labor Law provision for the injured party. This article provides for the broadest possible form of liability for defendants, known as absolute liability. If it is proven that a given accident is covered by this provision, the injured party’s comparative negligence is irrelevant, meaning the general contractor and property owner cannot defend themselves by claiming the injured party contributed to the accident. For example, it is irrelevant that the worker did not lock the wheels of a mobile scaffold. Similarly, the fact that the injured party was under the influence of alcohol is irrelevant. However, it should be noted that this provision does not cover cases where the worker’s actions were the sole cause of the accident, or when the injured party was deemed a so-called „disobedient worker” who, for example, used a faulty ladder despite a supervisor’s prohibition, when a safe ladder was available on the construction site. The provision will apply, however, even if the worker contributed to the incident by ninety-nine percent. The article protects accidents related to work at height.
Przepis przewiduje jednak pewne ograniczenia co do kategorii prac. Do tych najważniejszych chronionych należy zaliczyć prace budowlane, rozbiórkowe, czy też naprawcze.
W tej sprawie poszkodowany zdołał wykazać, że praca, którą wykonywał była chroniona przez artykuł 240 (1) oraz że brak właściwych środków bezpieczeństwa był bezpośrednią przyczyną jego wypadku. Sam fakt, że pracownik postawił drabinę na nierównym podłożu nie wystarczył, aby uznać działanie pracownika za wyłączną przyczynę wypadku.
W trakcie przewodu sądowego, poszkodowany robotnik złożył wniosek o automatyczne orzeczenie odpowiedzialności pozwanych, który zyskał aprobatę sędziego. Nie ulega wątpliwości, że był to czynnik, który znacznie ułatwił dalsze dochodzenie odszkodowania, ponieważ kwestia odpowiedzialności została rozstrzygnięta jeszcze w fazie rozpoznawczej postępowania i nie było potrzeby udowodniania jej w ewentualnym procesie z udziałem ławników.
Prawnicy ubezpieczalni zaproponowali mediację w kwestii ustalenia wysokości odszkodowania. Poszkodowany wskazał, że oprócz urazu nogi, doznał także przepukliny w kręgosłupie dolnym i szyjnym. Musiał przejść dysektomię kręgosłupa dolnego i długotrwałą rehabilitację szyi. Ponadto, zgodnie z zaleceniami lekarza, poddał się artroskopii ramienia. Przyznał, że wznowił zatrudnienie, ale o wiele mniej płatnej niż praca hydraulika. Firma ubezpieczeniowa nie była skłonna do wypłaty rozsądnej kwoty. Dopiero trzecia mediacja przyniosła odpowiednie rezultaty. Poszkodowany zgodził się przyjąć odszkodowanie w wysokości $2.400.000 i sprawa zakończyła się ugodą.